Sayfa Sayısı: 177

*****

Bir kelebeğin kanatları kadar narin ve hüzünlü.

Karanlıktaki bir bıçak kadar tehditkâr ve korku verici.

Neil Gaiman, sarsıcı eseri Yolun Sonundaki Okyanus’ta, insanı insan yapan tüm duyguları ortaya çıkarmakla kalmayıp, okurlarını onları çevreleyen karanlıklardan korunmaları için geçmişin sığınağına davet ediyor.

Hikâye, kahramanımızın çocukluğuna dönmesi ve evinin yanındaki gölün aslında bir okyanus olduğunu iddia eden Lettie Hempstock’a dair anılarının canlanmasıyla başlıyor.
Bu andan sonra; küçük bir çocuğun fazlasıyla ürkütücü, garip ve tehlikelerle dolu geçmişine doğru bir kapı açılıyor.

Artık, yolun sonunda neyle karşılaşacağını kahramanımız da bilmiyor…

*****

Bayramın ilk günü, ilk defa ailemden ayrı ve tek başıma geçirdim. Hazır fırsat bulmuşken de "ne yazarsa okurum" kategorisinde gösterilen Neil Gaiman'ın kitabını okumak istedim, övgü ile bahsedilen yazardan okuduğum ilk kitap, ilk izlenim...

Sürükleyici bir fantastik hikayeydi ama aslında roman. Hikayeyi kitap kurdu baş kahramanın anlatımıyla öğreniyoruz. Bu arada baş kahramanın adı yok, bu bile enteresan geldi, beni yakaladı ¡¿ Elime aldım ve bitirmeden kalkmadım. Olay örgüsü güzeldi, Yazar, hikayede -ne, neci, olayı nereye bağlayacak, ilinti... - boşluklar bırakmış ki buralarda okurun hayal gücü devreye giriyor, o boşlukları dolduruyor, okur ile bağ kuvvetleniyor, daha içine çekiyor ve keyifli hale geliyor... tamamen böyle hissettim. Devamı gelebilecek nitelikte, seriye de dönüşebilir, belli mi olur?

Herkese keyifli, iyi okumalar...